صد و بيست هجرى و در سن نود سالگى وفات يافت و آنچنان كه مورخين توصيفش مىكنند مرد نيكوكار و بزرگوارى بود و مردم به هواى نيكيها و احسانش ، به سراغش مىآمدند و بنا به آنچه در روايت البحار آمده محمد بن بشير الخارجى طى ابياتى وى را مدح كرده كه دو بيت از آنها چنين است : - وقتى فرزند مصطفى به جاى بلندى از زمين ، وارد شود خشكى آن را مىزدايد و گياهانش را سبز مىگرداند - زيد ، در هر زمستان ، وقتى باران و ابر نباشد ، بهاران مردم است . همچنانكه ديگر شعرا نيز وى را مورد ستايش قرار داده و از فضل و بزرگى و سجايايش ، سخن گفته‌اند ؛ از جمله اينان قدامة ابن موسى الجمحى نيز كه از جمله در قصيده‌اى آورده است : - در هر جا كه زيد قدم گذارد و زمين افتخار پذيراييش پيدا كرد در همانجا ، نيكى و خوبى ، هستى مىيابد . او همچنانكه المفيد در ارشادش يادآور شده ، صدقات رسول خدا ( ص ) را - جمع‌آورى مىكرد و سليمان بن عبد الملك وى را از آن گرفت و عمر بن عبد العزيز ، بازش گرداند و توفيق ابو علم در كتاب خويش اهل البيت بر آنست كه او در قاهره نزديك مسجد القراء ، دفن شده است . از ديگر فرزندان پسر آن حضرت ، حسن انور است كه شاعر درباره‌اش مىگويد : اگر ابن زيد ، مرا دوست شده است اينك من از دوستى او بهره كافى دارم . او پدر بانو نفيسه كه در قاهره مقام معروفى دارد ، مىباشد . و از فرزندان وى ، يحيى المتوج پدر زينب است كه در قاهره ، همراه عمهء خود نفيسه بود و در همين شهر نزديك قبر عمرو بن العاص ، مدفون شده است و از زنان عابد و زاهدى بوده كه اهل مصر از هر سوى به زيارت قبرش روانه مىشدند تا جايى كه الظاهر خليفه فاطمى پاى پياده به زيارتش مىرفت و احتمالا قبرى كه در مصر معروف به قبر زينب است قبر او باشد « 1 » . و ديگر از فرزندان امام ، حسن بن حسن معروف به « المثنى » است كه با عمويش امام حسين در كارزار كربلا شركت جست و قهرمانانه جنگيد و به رزمش ادامه داد تا اينكه بر اثر زخمهاى بسيارى كه برداشته بود ، به زمين افتاد و مردم گمان كردند كه

--> ( 1 ) نگاه كنيد به كتاب « اهل البيت » نوشته توفيق ابو علم صفحه 544 و پس از آن .